Maksiu ma za sobą bardzo trudny start w życie. W ciągu swoich kilku lat zdążył poznać więcej bólu i cierpienia, niż niejeden dorosły człowiek. Już w pierwszych chwilach po narodzinach został zabrany ode mnie i przygotowany do operacji ratującej zdrowie. To był dopiero początek naszej długiej drogi. Podczas operacji przepukliny doszło do uszkodzenia zakończeń nerwowych. Synek stracił czucie w nóżkach – wtedy jeszcze nie rozumieliśmy, co to oznacza i jak poważne będą tego konsekwencje. O wadach rozwojowych dowiedziałam się dopiero pod koniec ciąży, dlatego nie mieliśmy czasu na przygotowanie się ani na szukanie najlepszych specjalistów. Zostaliśmy rzuceni w zupełnie nową rzeczywistość, pełną strachu i niepewności. Gdy Maksiu miał zaledwie miesiąc, przeszedł kolejną poważną operację – implantowano mu zastawkę, która pomaga mu funkcjonować i którą w przyszłości trzeba będzie wymienić na większą. Spędziliśmy wtedy dwa długie miesiące w szpitalu, nie wiedząc, co przyniesie jutro i jak dalej walczyć o zdrowie naszego dziecka. Pierwszą rehabilitację rozpoczęliśmy, gdy synek miał pięć miesięcy. Byliśmy zagubionymi rodzicami, którzy dopiero uczyli się, czego potrzebuje ich dziecko. Szukaliśmy pomocy, zaczęliśmy masaże, elektrostymulacje, ćwiczenia. Małymi kroczkami szliśmy do przodu. Nasze życie ponownie wywróciło się do góry nogami, gdy wybuchła wojna. Musieliśmy zostawić dom i przyjechać do Polski, zaczynając wszystko od nowa. Tutaj spotkało nas kolejne trudne doświadczenie – pewnego dnia Maksiu, mając zaledwie 1,5 roku, złamał nóżkę podczas zwykłego przewrócenia się w łóżku. Ponieważ nie ma czucia w dolnej części ciała, nawet nie poczuł bólu. Wtedy dowiedzieliśmy się, że ma bardzo kruche kości i wymaga jeszcze większej ostrożności oraz stałej opieki. Dziś Maksiu nie mówi, nie siedzi samodzielnie, nie chodzi. Porusza się jedynie pełzając. Cały czas potrzebuje pomocy drugiej osoby – nawet przy najprostszych czynnościach. Jego stawy zaczynają sztywnieć, a bez intensywnej, regularnej rehabilitacji może nigdy nie stanąć na własnych nogach. Aby mógł ćwiczyć także w domu, potrzebny jest specjalistyczny sprzęt rehabilitacyjny. Jego koszt przekracza jednak nasze możliwości finansowe. Pracuje tylko mąż, ponieważ ja całodobowo opiekuję się synkiem. Robimy wszystko, co w naszej mocy, ale bez wsparcia dobrych ludzi nie damy rady zapewnić Maksymowi odpowiedniego leczenia. Nigdy wcześniej nie prosiliśmy o pomoc. Dziś jednak stoimy pod ścianą. Bardzo chcemy dać naszemu dziecku szansę na lepsze, bardziej samodzielne życie. Każda, nawet najmniejsza wpłata, to dla nas ogromna nadzieja i realna pomoc w walce o przyszłość Maksyma. Prosimy o wsparcie poprzez wpłatę na subkonto fundacji lub przekazanie 1,5% podatku. Każda złotówka przybliża naszego synka do sprawności i lepszego jutra. Z całego serca dziękujemy za każdą pomoc i dobre słowo. Wierzymy, że dzięki Państwa wsparciu Maksiu dostanie szansę, na którą tak bardzo zasługuje.