Dzień dobry,

Mam na imię Karol. Jestem mężem cudownej Anetki i tatą niesamowitego, 7-letniego Tymka. Dla nich żyję i marzę. I dla nich dziś walczę – choć moje ciało całkowicie przestało działać.

Gdy byłem młodszy, grałem w badmintona, pomagałem znajomym w remontach, chodziłem do pracy, a dziś każdego dnia tracę coraz więcej. Najpierw w połowie lutego opadanie stopy, potem ból, zaniki mięśni, trudności z poruszaniem się. Myślałem, że to nic, że to jakiś mikro uraz. Ale bardzo się myliłem...

Pod koniec maja diagnoza przewróciła mi życie do góry nogami: SLA – stwardnienie zanikowe boczne.

To okrutna choroba – odbiera mięśnie, sprawność, samodzielność, aż w końcu głos i oddech. Miesiąc po diagnozie z trudem wychodziłem z domu, w czerwcu poruszałem się już tylko na wózku inwalidzkim, sierpień przyniósł problem z rękami uniemożliwiający mi samodzielne jedzenie, we wrzesniu trafiłem do szpitala z niewydolnością oddechową. Jeszcze kilka miesięcy temu bałem się, że któregoś dnia po prostu nie będę mógł się ruszyć, dziś jest to moja codzienność. Oddycham wspomagany mechanicznie respiratorem, żywienie odbywa się przez PEG (przezskórną endoskopową gastrostomię) polega na dostarczaniu pokarmu bezpośrednio do żołądka przez specjalny dren. Nie mam zupełnie władzy nad swoim ciałem, którego jestem więźniem,ponieważ głowa działa doskonale. 

Nigdy nie prosiłem o pomoc. Życie nigdy mnie nie oszczędzało, ale zawsze starałem się sam radzić, sam pomagać innym. Dziś poczułem, że los jeszcze ze mną nie skończył, ale tym razem z pokorą proszę: pomóżcie mi stanąć do walki. Dla Tymka. Dla Anetki. Dla życia.

Wasze wsparcie da mi nadzieję. Chociaż choroba postępuje w zastraszającym tempie, staram się cieszyć kaym dniem, by jak najdłużej być częścią życia mojej rodziny. Każda złotówka to cegiełka w tej walce. Każde udostępnienie to szansa na dotarcie do kolejnego serca. Pomóżcie mi nie zniknąć z życia tych, których kocham najbardziej.

Z całego serca – Dziękuję.

Karol