Nazywam się Monika, mam 30 lat i od dwóch lat moje życie wygląda zupełnie inaczej, niż kiedykolwiek sobie wyobrażałam. Zdiagnozowano u mnie toczeń układowy z zajęciem nerek II stopnia – poważną chorobę autoimmunologiczną, która atakuje mój organizm dzień po dniu. Oprócz tego zmagam się z nerwicą lękową, depresją oraz innymi problemami zdrowotnymi, które pojawiły się w wyniku choroby. Obecnie jestem na rencie. Jeszcze niedawno byłam aktywną, pracującą osobą. Dziś nie jestem w stanie pracować fizycznie, a moje życie toczy się głównie wokół szpitali, badań, leków i leczenia biologicznego. Bardzo trudno mi pogodzić się z tym, jak bardzo choroba odebrała mi normalność. Zamiast planów na przyszłość – kolejne wizyty lekarskie. Zamiast pracy i pasji – strach o zdrowie i jutro. Najtrudniejszy moment przyszedł, gdy usłyszałam od pani nefrolog, że z takimi wynikami mogę długo nie pożyć. Te słowa zostały ze mną do dziś i jeszcze bardziej pogłębiły mój lęk. Od tamtej chwili walczę nie tylko z chorobą, ale też z ogromnym niepokojem o każdy kolejny dzień. Chcę się ratować, chcę żyć i walczyć o sprawność, ale bez pomocy jest to bardzo trudne. Leki są niezwykle drogie, specjalistyczne wizyty również, a przy tak poważnej chorobie nie można czekać miesiącami na terminy w ramach NFZ. Tu potrzebne jest działanie od razu – szybka diagnostyka, odpowiednie leczenie, regularna rehabilitacja. Niestety fundusz zdrowia często okazuje się niewydolny, a koszty przerastają moje możliwości finansowe. Dlatego zwracam się z ogromną prośbą o wsparcie. Każda, nawet najmniejsza wpłata na moje subkonto w fundacji, to dla mnie szansa na leczenie, na lepszą jakość życia i na nadzieję, że jeszcze kiedyś odzyskam choć część dawnej sprawności. Z całego serca dziękuję za każdą pomoc, dobre słowo i okazane wsparcie. Dzięki Wam mam siłę dalej walczyć. Monika