PomóŻ staszkowi stanąć na obie nogi

Stanisław ma 55 lat. Jako żołnierz w 1991 roku uległ tragicznemu wypadkowi, który na zawsze odmienił jego życie. Doznał rozległych obrażeń obu nóg i przez ponad 1,5 roku walczył o życie,  przechodząc kilkadziesiąt operacji oraz przeszczepów skóry.

Konsekwencją wypadku pozostała niesprawna lewa noga. Zmiażdżona stopa ograniczyła już na stałe możliwości poruszania się.   Życiowe plany i marzenia Staszek musiał podporządkować swoim nowym  fizycznym ograniczeniom. Nie poddawał się, założył rodzinę, urodziła mu się córka, podjął studia, rozpoczął pracę.

Niestety,  konsekwencje wypadku pozostały już na stałe.  Staszek zmagał się z nawracającymi ranami, infekcjami, problemami z kręgosłupem oraz chorobami, które są konsekwencją ciągłego osłabienia organizmu. Każdy dzień  wymagał od niego ogromnej siły i uporu, aby  mógł funkcjonować jako ojciec rodziny i zaangażowany pracownik, mimo narastających ograniczeń. W ostatnich latach poruszał się już wyłącznie o dwóch kulach.

Po 34 latach nieustannego cierpienia, Stanisław musiał podjąć najtrudniejszą decyzję. Lekarze orzekli, że dalsze życie z nogą, która generuje ból, ryzyko sepsy i stanowi obciążenie dla całego organizmu, to realne zagrożenie dla jego życia.  W październiku 2025 roku Staszkowi amputowano lewą nogę.  Była to jedyna szansa, by przerwać pasmo bólu i zawalczyć o przyszłość bez ciągłego cierpienia.

Staszek nigdy nie stracił pogody ducha ani nadziei, że mimo  narastających trudności może prowadzić możliwie normalne  życie. Każdego dnia udowadnia, że siła człowieka nie tkwi w tym, ile ma, ale w tym, ile potrafi znieść i jak wiele dobrego potrafi dać innym – nawet wtedy, gdy sam mierzy się z cierpieniem.

Dziś przed nim kolejny etap walki: długotrwała rehabilitacja, specjalistyczne badania, dostosowanie mieszkania oraz  - najważniejsze - zakup odpowiedniej protezy. Niestety, wiele z tych działań nie jest refundowanych przez NFZ, a ogromne koszty z nimi związane,  przekraczają  możliwości finansowe Staszka,  mimo tego, że przez całe dorosłe życie był aktywny zawodowo.

Bez finansowego  wsparcia z zewnątrz  Stanisław nie ma szans na odzyskanie samodzielności. Każda podarowana złotówka przybliża go do spełnienia marzenia o tym, aby  wykonywać wszystkie czynności, które dla zdrowych osób są oczywiste: wyjść z domu, pracować, pójść na spacer.

Każda podarowana kwota, nawet najmniejsza, to dla Stanisława realna szansa na  nowy początek i nowe życie, po latach bólu i zmagania się ze swoją niepełnosprawnością.

Dobro wraca – sprawmy, by wróciło również do niego.