Jacek Na Leczenie

Mam na imię Jacek, jestem mężem mojej ukochanej żony Honoraty i tatą wspaniałych dzieci – Leona i Mai. Jeszcze niedawno byłem zdrowym, silnym mężczyzną. Pracowałem w branży budowalnej. Można powiedzieć, że byłem złotą rączką, na której zawsze można było polegać. Dziś moje życie wygląda zupełnie inaczej. W styczniu 2024 roku usłyszałem diagnozę, która przewróciła je do góry nogami – nowotwór kości i chrząstki stawowej w prawej ręce.

Wszystko zaczęło się bardzo niewinnie w 2023 roku. Na mojej prawej ręce wyczułem małego guzka. Myślałem, że to po prostu jakieś obicie. Prześwietlenie nic nie wykazało. Guz jednak rósł, a ja coraz bardziej się niepokoiłem. W końcu trafiłem do chirurga, który od razu skierował mnie do szpitala w Poznaniu. To właśnie tam padła ta straszna diagnoza. W głowie krążyły mi setki pytań: „Co będzie dalej?”, „Czy to rak złośliwy?”, „Co będzie z moimi dziećmi i żoną?”. 

Jacek Małyszka

Czekanie na kolejne badania i decyzje trwało bardzo długo. To był dla mnie potworny stres i niepewność. W lipcu 2025 roku lekarze podjęli decyzję o amputacji. Początkowo zakładali, że usuną mi tylko mały palec, ale okazało się, że muszą wyciąć znacznie więcej – całą kość promieniową i mały palec. Mięśnie i ścięgna zostały przyszyte do sąsiedniego palca. Wszystko po to, żeby mieć pewność, że nowotwór nie wróci.

Jestem praworęczny, więc zostałem zmuszony nauczyć się wszystkiego na nowo lewą ręką. Proste czynności, na które nigdy nie zwraca się większej uwagi, stają się ogromnym wyzwaniem. Ciężko mi się podpisać lewą ręką, ubrać się czy przygotować jedzenie. Mogę poruszać palcami, ale moja ręka jest sztywna i bez siły. 

Jacek Małyszka

Zdjęcie nieodpowiednie dla osób wrażliwych

Kliknij tutaj, żeby je wyświetlić

Jestem w trakcie oczekiwania na wyniki badań wycinka, który został wysłany do analizy. Wykażą one, czy był to niezłośliwy chrzęstniak, czy jednak nowotwór złośliwy. To czekanie jest koszmarem, którego nie da się opisać. Przede mną bardzo długa rehabilitacja, być może chemioterapia, a w przyszłości endoproteza, która pozwoliłaby odzyskać choć trochę sprawności.

Bez sprawnej ręki nie mogę wrócić do pracy, straciłem źródło utrzymania. Zamiast zarabiać na potrzeby mojej rodziny, muszę mierzyć się z ogromnymi kosztami leczenia, rehabilitacji, opatrunków i wszelkich wizyt. Staram się być silny dla mojej żony i dzieci, ale jest mi bardzo ciężko żyć z myślą, że już nigdy nie będę tym samym tatą, który zawsze wszystko potrafił zrobić i naprawić.

Dlatego proszę o pomoc. Chcę pokazać dzieciom, że ich tata nigdy się nie poddaje i że mimo trudności można wstać i iść dalej. Każda złotówka pomoże mi w leczeniu, rehabilitacji i dalszej walce. Każdy gest wsparcia daje mi nadzieję, że jeszcze będzie dobrze. Z całego serca dziękuję za przeczytanie mojej historii i za każdą pomoc, która pozwoli mi dalej walczyć o powrót do sprawności.

Jacek