PomóŻ staszkowi stanąć na obie nogi

Stanisław ma 55 lat.  Był młodym chłopakiem, pełnym marzeń, gdy w 1991 roku  podczas pełnienia zasadniczej służby wojskowej  uległ wypadkowi, który całkiem zmienił jego życie. Doznał bardzo ciężkich obrażeń: zmiażdżenia goleni lewej nogi oraz licznych złamań kończyny prawej. Rozpoczęła się walka o życie i sprawność, która trwała miesiącami — Staszek spędził w szpitalach ponad 1,5 roku, z dala od domu i bliskich.  Przez lata przeszedł wiele  operacji m.in. przeszczepów skóry na nogach oraz innych ratujących jego życie. Po zakończeniu leczenia zaczęła się codzienność naznaczona bólem, ograniczoną mobilnością oraz ciągłymi problemami ze strony kręgosłupa — konsekwencjami dawnych urazów, dodatkowo przyszły inne dolegliwości jak zapalenie wątroby typu "C", nadciśnienie.  Przez lata rany na nogach wciąż się odnawiały, infekcje nie ustępowały, a każdy dzień wymagał ogromnej determinacji i siły, by żyć i funkcjonować jako ojciec i mąż.  W 2025 roku, po 34 latach nieustającej walki z powikłaniami, Stanisław stanął przed najtrudniejszą decyzją w życiu — amputacją lewej nogi na wysokości podudzia. Była to jedyna droga, aby przerwać ciąg cierpienia i dać sobie szansę na życie bez stałego bólu. To była decyzja dramatyczna, ale podjęta z nadzieją: na zdrowie, na sprawność, na lepsze jutro. Staszek nigdy nie stracił pogody ducha ani nadziei, że mimo trudności może prowadzić możliwie normalne  życie. Każdego dnia udowadnia, że siła człowieka nie tkwi w tym, ile ma, ale w tym, ile potrafi znieść i jak wiele dobrego potrafi dać innym – nawet wtedy, gdy sam mierzy się z przeciwnościami. Dziś przed Stanisławem stoją kolejne wyzwania: długotrwała rehabilitacja, konsultacje medyczne, specjalistyczne badania, pokonanie bariery architektonicznej oraz dobór odpowiedniej protezy, która pozwoli mu odzyskać choć część utraconej sprawności. Niestety wiele z tych działań — kluczowych dla jego przyszłości — nie jest refundowanych przez NFZ lub wiąże się z długim czasem oczekiwania, którego w jego sytuacji po prostu nie ma. Stanisław marzy o tym, by znów być aktywny, by móc wrócić do codziennych zajęć i cieszyć się zwykłymi chwilami, które budują życie rodzinne. Choć Stanisław codziennie walczy o odzyskanie sprawności, ta walka jest niezwykle trudna zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Największym marzeniem Stanisława jest znów móc normalnie chodzić, funkcjonować i wrócić do pracy. Chce odzyskać niezależność, którą zabrała mu jego niepełnosprawność. Aby to było możliwe, potrzebuje specjalistycznej protezy oraz intensywnej rehabilitacji. Niestety, mimo starań nie może liczyć na wsparcie ze strony instytucji państwowych. Został pozostawiony sam ze swoim problemem – a koszty takich rozwiązań są ogromne i przekraczają jego możliwości finansowe. Chce również — po latach ograniczeń — uczestniczyć w pasjach swojej rodziny,  towarzyszyć im w spacerach, podróżach, wspólnym życiu, normalnie funkcjonować po latach ograniczeń. Każde wsparcie to realna pomoc w finansowaniu specjalistycznej rehabilitacji, w zakupie odpowiedniej protezy w dostosowaniu łazienki do potrzeb osoby niepełnosprawnej.
Dajmy Stanisławowi szansę na  odzyskanie sprawności. Jego wieloletnia droga była długa i bolesna — teraz ma nadzieję na rozpoczęcie nowego rozdziału.
Każda złotówka przybliża go do spełnienia marzeń, pragnień, które pozwolą mu znów stanąć na ziemi, odzyskać sprawność i poczucie godności. Dobro wraca – sprawmy, by wróciło również do niego.