"real festival" - realizacja filmu dokumentalnego

Od trzydziestu siedmiu lat, warszawskie Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Czackiego na jeden grudniowy tydzień ogarnia teatralna burza. Cała szkoła zamienia się w magiczny teatr. Sala gimnastyczna w jeden dzień jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki staje się sceną i widownią teatralną. Uczniowie (a czasem gościnnie – nauczyciele) zostają aktorami by razem tworzyć niezapomniane chwile. Czas zaczyna płynąć inaczej, sale lekcyjne, gdzie głównie odbywają się próby, brzmią wersami Szekspira i Mrożka, nauczyciele zapominają o lekcjach starając się wspomóc uczniów w zapamiętaniu aktorskich monologów i z przymrużeniem oka patrzą na opuszczane lekcje. Dyrekcja robi wszystko, aby umożliwić i ułatwić swoim uczniom tę świetną zabawę. Znikają granice między rocznikami i profilami. Uczniowie pokonują swoje lęki i tremę, marzenia się spełniają i wszyscy doskonale się bawią.

I tak rok do roku.

Festiwal teatralny w XXVII Liceum Ogólnokształcącym im. Tadeusza Czackiego ma swój początek w 1988 roku. Zaczęło się od dwóch przedstawień, wystawionych dla publiczności szkolnej. Zachęceni pozytywnym odbiorem sztuk oraz aprobatą nauczycieli, uczniowie wpadli na pomysł zorganizowania w następnym roku imprezy teatralnej na większą skalę. Nikt nie przypuszczał, że za kilka lat impreza stanie się najważniejszym punktem w roku szkolnym każdego Czackiewicza. I nie tylko, wystarczy popytać licealistów z innych warszawskich szkół.

Dziś nad organizacją trwającego cztery dni Festiwalu czuwają – z ogromnym wsparciem ze strony nauczycieli – uczniowie, którzy przygotowują go od początku do końca. Do życia powoływane są wyspecjalizowane sekcje, których zadania rozpięte są od budowania sceny, nagłaśniania i oświetlania sztuk, poprzez przygotowanie nagród i strony internetowej, aż po wykarmienie głodnych sekcyjnych. Nad ogólnym kształtem i przebiegiem całego wydarzenia czuwa szefostwo – dwoje uczniów z najstarszych klas.

IDEA FILMU

Miałem przyjemność być uczniem Liceum Czackiego akurat w latach, kiedy Festiwal Teatralny startował i odbywały się pierwsze jego edycje. Jakże inna była to rzeczywistość! To był czas wielkiej rewolucji, która dokonywała się w Polsce. Rewolucji, która przede wszystkim dotyczyła młodych ludzi. Przez te lata Warszawa i cała Polska zmieniła się bardzo. Zmienił się także sam Festiwal. O tym będę chciał opowiedzieć w filmie. Ale tę historię opowiem niejako przy okazji śledzenia losów czterech wybranych ekip teatralnych, które będą brały udział w Festiwalu w jego 38 edycji w roku 2025.

Próby spektakli rozpoczynają się już kilka tygodni przed Festiwalem. Młodzi ludzie u progu dorosłości rozpoczynają swoją przygodę z teatrem. Odkrywają swoje talenty, aktorskie, plastyczne, reżyserskie, organizacyjne czy muzyczne. To czas, kiedy uczniowie zapominają o młodzieńczym buncie, nauczyciele zapominają o swoich obowiązkach i wszyscy pozwalają, żeby między uczniami i gronem pedagogicznym pojawiło się zaufanie, wzajemny szacunek, pomoc, bezinteresowność, a wreszcie prawdziwa przyjaźń, która zostaje aż do Matury, a nieraz na zawsze.

To będzie opowieść o młodych ludziach u progu dojrzałości. O tym jak zmieniali się na przestrzeni ostatnich lat, podczas ustrojowych zmian w Polsce, kiedy nasz kraj także stanął u progu dorosłości. Ale to opowieść także o tym, że młodzi są wciąż tacy sami. Każdy kolejny rocznik, każde pokolenie. Tacy sami fajni. Wciąż roześmiani, do bólu kreatywni, towarzyscy, błyskotliwi, wytrwali i mądrzy swoją młodzieńczą mądrością. I pełni wiary w świat, siebie i nas – tych trochę starszych młodych…

O młodych przede wszystkim chciałbym opowiedzieć ich własnymi słowami, bo też i oni będą tego filmu głównymi odbiorcami.

I niech ci starsi przestaną w końcu marudzić na tych młodszych, próbując leczyć swoje kompleksy czy też niespełnione własne marzenia. Niech wybiorą się do Czackiego na Festiwal i zobaczą, jak bardzo się mylą.

Chciałbym stworzyć wartki i emocjonujący, kreacyjny i artystycznie bogaty film dokumentalny, który w założeniu ma być połączeniem opowieści o młodych, ambitnych ludziach tu i teraz, będącej tłem historii przemian jakie dokonały się wśród młodzieży od końca lat 80-tych oraz historii samego Liceum Czackiego. Szczególną uwagę zwrócę na barwną epokę lat 90-tych oraz przedstawienie sylwetek słynnych absolwentów Liceum, których grono jest dość pokaźne.

Dysponując bogatymi prywatnymi archiwaliami własnymi oraz przyjaciół-absolwentów, pokażę jaki wpływ miały przemiany w Polsce na młodzież i jak ona sobie z tym wszystkim radziła. Komputerowa giełda na Grzybowskiej w Warszawie, z której wyrośli przyszli twórcy CD Projekt, agencje reklamowe werbujące młodych i zdolnych plastycznie licealistów, łatwe pieniądze, którymi kusiła Giełda Papierów Wartościowych. Dziki wschód. Coraz piękniejsze miasta, wstąpienie do Uni Europejskiej, otwarcie Polski na świat. Wakacyjne wyjazdy do pracy w Europie Zachodniej…

Jednak osią dramaturgiczną filmu będzie Festiwal. Przygotowania, spektakl, sukcesy i porażki. Stres i zabawa. Wspólne przeżywanie triumfów i upadków. Radzenie sobie z własnymi słabościami. Za każdą „teatralną trupą” będzie szła bowiem historia konkretnych młodych ludzi. Poznamy ich, ich cele, marzenia oraz sposoby ich realizacji.

Wszystko w atmosferze magicznego teatru.

Ponieważ w każdym swoim filmie dokumentalnym szukam nowych rozwiązań, także tutaj chciałbym pokusić się o stworzenie filmu wymykającego się z ram klasycznego dokumentalizmu. W swoich filmach stawiam na emocję, dlatego gwarantuję, że nie zabraknie ich i tutaj. O wiele łatwiej trafić do młodego widza emocjami, niż gadającymi głowami. Kiedy na koniec seansu widz pociąga nosem a co wrażliwsi wyjmują z kieszeni chusteczki – oznacza to, że film działa. Jestem pewien, że tak będzie także w tym wypadku. Oczywiście w filmie nie zabraknie klasycznych rozmów ze słynnymi Czackiewiczami, choćby z Wojciechem Mannem, Jakubem Duszyńskim, Małgorzatą Walewską, Tomaszem Lipińskim, Andrzejem Olechowskim oraz najmłodszymi słynnymi i wybitnymi absolwentami.

Szkoła posiada ogromne archiwum materiałów filmowych związanych z każdą edycją Festiwalu. Poza rejestracją wszystkich sztuk, jest tam cała masa relacji zza kulis i wywiadów przeprowadzanych na gorąco z gośćmi Festiwalu. Pojawiają się znakomitości – Aleksander Bardini,Gustaw Holoubek, Andrzej Seweryn, Agata Kulesza, Daniel Olbrychski, Marek Piwowski, Krzysztof Krauze i inni, którzy często w zabawny sposób, „na gorąco” puentują wydarzenia festiwalowe. Wszystko to wykorzystam w filmie.

Sprawdzona ekipa, która realizuje ze mną od wielu lat filmy oraz wsparcie przyjaciół-absolwentów i Szkoły znacznie ułatwią to zadanie. Warto także nadmienić, że w 2026 roku Liceum Czackiego będzie obchodziło swoje 150-te urodziny. Myślę, że ta szkoła zasłużyła, aby historię jej oraz jej wychowanków opowiedzieć w filmie. Moim marzeniem jest, aby film ten uświetnił tę okrągłą rocznicę i stał się ważnym narzędziem dla szkoły w wychowywaniu kolejnych pokoleń młodzieży.

Jestem członkiem Stowarzyszenia Filmowców Polskich. Utrzymuję w związku z planami realizacji filmu stały kontakt ze szkołą – Liceum Czackiego i jego Dyrekcją oraz z absolwentami.

Z uzyskanych niniejszą drogą środków zdam oczywiście publicznie relacje i przekażę Wam informacje, co w produkcji filmu zostało z nich opłacone.

Kim jestem? Od wielu lat piszę scenariusze, reżyseruję, montuję, produkuję, ogarniam plan. Link do mojej filmografii:

https://filmpolski.pl/fp/index.php?osoba=1182014