Mam na imię Natalia, mam 42 lata i od 11. roku życia wiem, że choruję na wielotorbielowatość nerek – chorobę genetyczną, która niestety występuje w mojej rodzinie. Chorował mój tata, choruje także siostra. Przez wiele lat nikt nas nie badał, a choroba rozwijała się po cichu.

W 2019 roku moje wyniki zaczęły się pogarszać, a w 2020 roku musiałam rozpocząć dializy. Z powodu rozmiaru moich nerek lekarze zdecydowali o usunięciu prawej nerki, by zrobić miejsce na przyszły przeszczep. Niestety, to właśnie ta nerka była jeszcze częściowo sprawna. Po operacji zatrzymała się diureza, a mój stan zdrowia gwałtownie się pogorszył.

Dializy, które wcześniej były do zniesienia, stały się prawdziwym koszmarem — zaczęłam tracić przytomność, miałam bardzo niskie ciśnienie, a podwyższony fosfor i potas powodowały silne bóle stawów i nieznośny świąd skóry, którego nie dało się niczym złagodzić. W tym czasie moje dzieci miały zaledwie 5 i 2 lata. Widziały mnie zmęczoną, cierpiącą i pozbawioną sił. To był dla nich trudny czas.

W 2022 roku zadzwonił telefon, na który czekałam z nadzieją – znaleziono nerkę do przeszczepu. Wydawało się, że wszystko zacznie się układać. Niestety, po operacji spędziłam ponad miesiąc w szpitalu, a powrót do zdrowia był bardzo trudny. Wyniki poprawiały się powoli, a przez cały rok po przeszczepie często trafiałam do szpitala z powodu infekcji i problemów z funkcjonowaniem nowej nerki.

Choć dziś jest lepiej, choroba nadal towarzyszy mi każdego dnia. Zmagam się z dodatkowymi schorzeniami będącymi skutkiem ubocznym przyjmowania silnych leków immunosupresyjnych. Muszę regularnie odwiedzać wielu specjalistów i przyjmować kosztowne leki, z których część nie jest refundowana.

Mam dwóch cudownych synów, którzy mają dziś 10 i 7 lat. Każda moja hospitalizacja, każdy wyjazd na kontrolę wywołuje w nich niepokój i lęk, że znowu coś się stanie. Staram się być dla nich silna i obecna, choć nie zawsze mam na to siłę. Pracuję zawodowo, a na szczęście moi pracodawcy okazują mi dużo zrozumienia. Niestety, nasza sytuacja finansowa jest trudna, bo mąż ma problemy z zatrudnieniem, a koszty leczenia, badań, dojazdów i leków są bardzo wysokie.

Z całego serca proszę o wsparcie. Każda pomoc to dla mnie ogromna szansa na spokojniejsze życie, stabilne leczenie i możliwość bycia mamą, na jaką zasługują moje dzieci.