Będąc w ciąży, podczas badań prenatalnych dowiedziałam się, że moje dziecko ma wadę serca. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, jak bardzo poważną… i że ta wiadomość na zawsze odmieni całe moje życie. *28 kwietnia 2025 roku* przyszedł na świat mój największy cud – Nadusia. Chwile, które miały być najpiękniejsze, w jednej sekundzie zamieniły się w strach i walkę o każdy oddech. Okazało się, że moja córeczka urodziła się z jedną z najcięższych wad serca – *HLHS*. Jej serduszko nie ma lewej komory, tej, która odpowiada za pompowanie krwi do całego organizmu. Dziś Nadia ma dopiero kilkanaście miesięcy… a już przeszła więcej, niż niejeden dorosły przez całe życie. *6 maja 2025 roku* przeszła swoją pierwszą, niezwykle trudną operację na otwartym sercu – operację Norwooda. To był pierwszy krok w długiej i bardzo niepewnej drodze, 7 października 2025 przeszla kolejna operacje na otwartym sercu  -  operacje hemi-Fontana.  Przed nią kolejne etapy walki o życie: • operacja Fontana – planowana między 2. a 4. rokiem życia Każda z nich niesie ogromne ryzyko i obciążenie, ale też daje nadzieję… nadzieję, że jej maleńkie serce będzie biło dalej. Najtrudniejsze były chwile, kiedy mogłam być przy niej tylko przez chwilę – *zaledwie 60 minut dziennie*. Patrzyłam na jej kruche, maleńkie ciałko, podłączone do aparatury, i czułam bezsilność, jakiej nie da się opisać. Nie mogłam jej przytulić tak, jak powinnam. A ona… walczyła. Każdego dnia. Jakby wiedziała, że jest całym moim światem. To nie tak miało wyglądać… Miałam tulić zdrową córeczkę, patrzeć jak stawia pierwsze kroki, jak mówi „mamo”… Zamiast tego uczymy się życia na oddziale, trudnych medycznych słów i strachu, który nie opuszcza nas ani na chwilę. A jednak każdy powrót do domu po pobycie w szpitalu to dla nas coś niezwykłego… chwila oddechu, ogromnej ulgi i wdzięczności, że znów jesteśmy razem. Przed Nadusią wciąż długa droga – kolejne operacje, leczenie, rehabilitacja i stała opieka specjalistów. To wszystko wiąże się z ogromnymi kosztami: leczenia, leków, dojazdów do szpitali i codziennego funkcjonowania. Nie jestem w stanie udźwignąć tego sama… Wstydzę się prosić o pomoc, ale jako mama zrobię wszystko, by ratować swoje dziecko. Dlatego proszę z całego serca: *pomóż mi walczyć o życie mojej córeczki.* Każda złotówka, każde udostępnienie ma ogromne znaczenie. To realna pomoc, która daje Nadusi szansę na kolejne dni, miesiące… na życie. *Niech to maleńkie serduszko bije jak najdłużej…* Dziękuję za każdą pomoc, dobre słowo i okazane serce.