Konserwacja zabytków 30221

Zbiórka na ratunek barokowemu pałacowi w Wielkopolsce

Jako właściciel zabytkowego pałacu położonego w zachodnim skraju Wielkopolski, zwracam się z prośbą o wsparcie w ratowaniu tego wyjątkowego dziedzictwa kulturowego.

Pałac, który swój ostateczny kształt osiągnął w XVIII wieku i będący świadkiem wielu epok, wymaga pilnego remontu, by odzyskać dawny blask i móc znów służyć społeczności.

Zebrane środki przeznaczone zostaną również na konserwację zabytków ruchomych, które będą stanowić integralną część tego historycznego miejsca.

Nie podaje informacji o lokalizacji, ze względu na ryzyko kradzieży i wandalizmu. Zainteresowanych darczyńców prosimy o kontakt mailowy i tą drogą przekażemy więcej informacji i zdjęcia: remont.palac@gmail.com

Pomóż nam ocalić kawałek polskiej historii dla przyszłych pokoleń!

Wieś, w której znajduje się pałac, należała od 1307 roku do klasztoru klarysek w Głogowie, z nadania księcia Henryka III Głogowskiego. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że fundamenty i mury w północnej części budynku wraz z piwnicą są średniowieczne.

W czasie wojny trzydziestoletniej dwór przez 6 lat pełnił funkcję schronienia dla uciekających z Głogowa klarysek. Cechy stylistyczne, materiał oraz analiza porównawcza pozwalają wysunąć hipotezę, że parter pałacu powstał w latach 1580-1618. Panował wtedy Stefan Batory, a Polska była u szczytu swojej potęgi. Dwór wzniesiono przy użyciu cegły o wymiarach typowych dla cegły gotyckiej, spotykanej również często w okresie renesansu. Sklepienia krzyżowe, klasztorne i kolebkowe, którymi parter nakryty jest w całości, charakterystyczne są dla budynków późnego renesansu i wczesnego baroku. Około 1618 roku, gdy rozpoczęła się wojna trzydziestoletnia, ówczesny dwór musiał być już ukończony i zdatny do użytku.

Po 1810 roku dokonano rozbudowy dworu, przekształcając go w pałac noszący cechy późnego baroku i klasycyzmu. Świadczą o tym rozmiary cegły, z których wzniesione jest piętro. Cegły są wyraźnie mniejsze niż gotyckie, choć i tak większe niż te stosowane pod koniec XIX wieku. Układ wnętrz jest charakterystyczny dla 1 ćwierci XIX wieku z komunikacją amfiladową wewnątrz komnat oraz korytarzem technicznym. Łamany, mansardowy dach jest cechą wyraźnie barokową. Być może jest to efekt dłuższego występowania raz ukształtowanych form na prowincji, a może chęć właściciela do zachowania spójności stylistycznej z parterem. Na więźbie dachowej znajduje się data 1830. W XX wieku obiekt unowocześniono, a po wojnie znacjonalizowano.

Dziś pałac znajduje się w ciężkim stanie technicznym i częściowej ruinie. Najcenniejszymi elementami pałacu są późnorenesansowe sklepienia, którymi nakryta jest cała pierwsza kondygnacja. Na uwagę zasługuje murowana klatka schodowa z szybem windowym, którym służba transportowała posiłki. Pałac wyposażony jest w imponujący system kominowy, który łączy wszystkie pomieszczenia. Kominy są tak ogromne, że na strychu znajdowały się pełnowymiarowe drzwi dla kominiarza. W prawie niezmienionej formie zachowała się renesansowa toaleta z zabytkowym systemem wentylacyjnym, malutkimi okienkami i drzwiczkami poniżej poziomu gruntu do wybierania nieczystości. Obiekt jest obecnie własnością rodziny, która podjęła się jego ratowania i przywrócenia do życia.

Ocalmy razem wyjątkowy, zabytkowy pałac dzięki 1,5% podatku!

KRS: 0000270261
Cel szczegółowy: Konserwacja zabytków 30221

Wpłaty indywidualne:
35 2030 0045 1110 0000 0382 5640
BGŻ BNP Paribas S.A.
Tytuł przelewu: Konserwacja zabytków 30221