Sanatorium 2026

Dziękuję Wam za wszystkie wpłaty i odliczenia 1,5%.

Jestem wdzięczna za życie – o mały włos straciłabym je podczas narodzin. Jestem wdzięczna za samodzielność życiową, za przyjaciół, fizjoterapeutów, trenerów i wszystkich, którzy mnie wspierają. Radzę sobie dobrze – pracuję, uprawiam sport, mam swoje pasje, udzielam się w wolontariacie. 

Jestem wysokofunkcjonującą dorosłą z mózgowym porażeniem dziecięcym. Potrzebuję regularnej rehabilitacji. Ćwiczenia w domu, nordic walking, terapia manualna, masaż, hipoterapia, siłownia, sport trzymają mnie w dobrej formie, ale są obciążeniem finansowym. Przykurcze mięśni wracają i trzeba nad nimi stale pracować, podobnie jak nad równowagą i koordynacją oraz siłą. Warto walczyć, bo mam efekty, a przede wszystkim opóźniam proces rozwoju choroby, który wraz z wiekiem będzie wiązał się ze stopniową utratą sprawności.

Od stycznia 2024 trenuję w Wojewódzkim Związku Sportowców Niepełnosprawnych. To cudowne miejsce pełne ludzi, od których dostaję wsparcie w codziennych zmaganiach – sam zaś sport dodaje sensu, energii i radości całemu mojemu życiu.

Raz w roku zapomnieć na chwilę o wszystkim, wyjechać do sanatorium. Tam pilnować tylko i wyłącznie tego, by być punktualnie na posiłkach i zabiegach – serio, bardzo lubię ten moment 😀 Zwykle jeżdżę w sierpniu do Dusznik-Zdroju i mam nadzieję, że także w 2026 będzie to możliwe. Na taki właśnie wyjazd będą głównie przeznaczone pieniądze uzbierane w Fundacji.

Jeśli chcesz śledzić, co u mnie słychać – zapraszam na https:nie-jestem-muzykologiem.blogspot.com.