Katarzyna – chcę żyć dla moich wnuków

Nazywam się Katarzyna, mam 53 lata. Choruję na cukrzycę, chorobę Parkinsona, a do tego zmagam się z silną depresją lękową i fobią społeczną. W 2009 roku przeszłam udar mózgu, który również odcisnął piętno na moim zdrowiu. Czasem mam wrażenie, że z każdej strony moje ciało i psychika walczą o przetrwanie.

Każdy dzień to zmaganie się z bólem, strachem i bezsilnością. Choroba Parkinsona bardzo przyspieszyła przez cukrzycę – ręce drżą, ciało odmawia posłuszeństwa. Do tego dochodzi lęk, który nie pozwala spokojnie zasnąć, i łzy, które same napływają do oczu.

Mam jednak coś, co daje mi siłę – moje wnuki. Mam ich troje i są całym moim światem. Mój najstarszy wnuczek, mały chłopiec, który w listopadzie skończy 5 lat, pewnego dnia powiedział do mnie:
„Babciu, ty jesteś mój skarbuś, tak jak ja jestem twój. Będę się modlił, żebyś nie umarła, bo będę płakał i tęsknił.”
Te słowa rozdarły mi serce. Dla nich chcę żyć. Dla nich chcę walczyć, mimo choroby i bólu.

Potrzebuję środków na leczenie, rehabilitację i wsparcie psychologiczne, które pozwolą mi odzyskać trochę sił i nadziei. Chciałabym mieć jeszcze czas – czas, by patrzeć jak moje wnuki dorastają, jak się śmieją, jak idą przez życie.

Z całego serca dziękuję każdemu, kto zechce mi pomóc w tej walce o życie – dla nich, nie dla siebie.