Dla Łatka - na leki, karmę, podkłady

Łatek nigdy nie miał łatwego życia. Miał swoją właścicielkę, meszkał na wsi, był psem "podwórkowym", czasem dostał jeść i raz do roku został wyprowadzony na spacer, gdy do wsi przyjechał weterynarz wykonać obowiązkowe szczepienie p/wściekliżnie. I tak Łatek żył 10 lat, aż do śmierci swojej pani. Gdy ta zmarła, Łatek został na działce sam. Spadkobiercy pani nie zainteresowali się psem, uznali zapewne, że kiedyś problem rozwiąże się sam. Łatkiem zajęły się dziewczyny ze wsi, którym jego los nie był obojętny. Rozpoczęły poszukiwania domu dla niego, jednak nikt nie był zainteresowany adopcją, bo to stary pies, bo duży etc. Gdy ich próby spełzły na niczym, poddały się i postanowiły zabezpieczyć Łatka choć w minimalnym zakresie, czyli codziennie do niego jeździły i go karmiły. Trwało to 2 lata, do przełomu roku 2023 i 2024. Wtedy to Łatek się rozchorował, sikał pod siebie, przelewał się przez ręce, był niekontaktowy. Został zabrany do kliniki, dziewczyny, które go wiozły były przekonane, że Łatek z tej kliniki już nie wyjdzie, że tak naprawdę jadą tam po to, aby pozwolić mu godnie odejść. Stało się inaczej. Łatek został zbadany i choć okazało się, że nie jest okazem zdrowia, to też nie był w tak krytycznym stanie, aby zdecydować o jego eutanazji. Przebywał w klinice kilka tygodni, a gdy zblizał się czas jej opuszczenia, dziewczyny umieściły ogłoszenie o tym, że szukają dla Łatka miejsca, w którym mógłby przetrwać zimę. Mogła to być szopa, komórka, cokolwiek, byleby tylko miał dach nad głową i nie musiał w styczniu wrócić ponownie na swoją działkę. Wtedy o Łatku ja się dowiedziałam i zaproponowałam schronienie u mnie. Łatek przyjechał do mnie w połowie stycznia, miał zostać do wiosny, został na zawsze :)

Gdy przyjechał, był całkowicie zrezygnowany. Był słaby, prawie nie chodził, trzeba było podnosić i przemieszczać go w uprzęży. Nic go nie interesowało. Zmieniać się to zaczęło w pierwszych tygodniach. Łatek obserował moje zwierzaki i próbował je naśladować. Po trochu zaczął się przemieszczać po domu, zaczął wychodzić na spacery. Teraz po prawie 2 latach to inny pies. Łatkowi zachciało się żyć. Spaceruje i to bez uprzęży, a czasem nawet próbuje biegać, bardziej wygląda to na kicanie, ale sprawia Łatkowi taką radość, że aż serce rośnie. Szczeka, a nie robił tego od lat, teraz staje na ganku swojego domu i obwieszcza, że jest. W każdym pokoju ma swoją poduchę, już nie śpi na dworze, nie marźnie, nie moknie. Jest głaskany, przytulany i zaopiekowany. 

Poniważ przyjechał do mnie, gdy już miałam pod opieką wiele zwierzaków (m.in. 3 psy i 6 kotów), nie mogłam go adoptować w pełni. Umówiłam się z dziewczynami, że one będą wspierać Łatka rzeczowo, tzn. będą dostarczać karmę, leki, suplementy. Nie prowadzą fundacji, więc wszystkie te rzeczy finansują ze swoich prywatnych pieniędzy. Organizują zbiórki, bazarki etc. Na zeszłorocznej zbiórce udało się im zebrać środki, które wystarczyły na zabezpieczenie Łatka przez okres 9 m-cy. Teraz starają się zebrać środki na kolejne miesiące i ja postanowiłam im pomóc, zakładając tutaj zbiórkę. 

Zachęcam do wsparcia Łatka. Za każdy grosz będę bardzo wdzięczna. 

Gdyby ktoś z Państwa zechciał Łatka wesprzeć rzeczowo, chętnie przekażę informacje na ten temat pod numerem 696 628 787