Jeszcze do niedawna moja mama, Grażyna, mimo dwóch przebytych wcześniej udarów, funkcjonowała w miarę samodzielnie. Była osobą pełną ciepła, życzliwości i empatii. Zawsze gotowa pomagać — rodzinie, sąsiadom, a nawet zupełnie obcym ludziom. Miała ogromne serce i nigdy nie odmawiała wsparcia tym, którzy go potrzebowali. Przez wszystkie trudne lata jej największym oparciem był mój tata. Z oddaniem opiekował się mamą każdego dnia, dbając o nią z miłością i cierpliwością. Niestety los okazał się bezlitosny — 13 grudnia 2025 roku tata zmarł, pozostawiając mamę nie tylko ciężko chorą, ale również samotną w tej nierównej walce o zdrowie i godne życie. Rok 2025 przyniósł kolejne dramatyczne chwile. Mama przeszła aż trzy następne udary mózgu. Łącznie było ich już pięć. Choroba odebrała jej całkowicie samodzielność. Pojawiła się afazja — mama straciła możliwość mówienia, nie jest w stanie samodzielnie się poruszać i wymaga całodobowej opieki. Ma zaledwie 64 lata i ogromną wolę walki, jednak bez intensywnej, specjalistycznej rehabilitacji szanse na poprawę są bardzo niewielkie. Wykorzystaliśmy już wszystkie dostępne możliwości rehabilitacji w ramach NFZ oraz nasze własne oszczędności. Niestety to wciąż za mało. Jest jednak specjalistyczny ośrodek rehabilitacyjny, który daje realną nadzieję na poprawę stanu zdrowia mamy — na odzyskanie choć części sprawności, kontaktu ze światem i namiastki samodzielności. Koszt takiego turnusu znacznie przekracza jednak nasze możliwości finansowe. Dlatego z ogromną pokorą prosimy o pomoc i wsparcie zbiórki na subkoncie fundacji. Każda, nawet najmniejsza wpłata, ma ogromne znaczenie i realnie przybliża mamę do szansy na lepsze jutro. Pomóżmy jej, po stracie męża i zdrowia, odzyskać nadzieję, godność i sens życia. Z całego serca dziękujemy za każdą wpłatę, udostępnienie zbiórki i każde dobre słowo.