Gdy Emil skończył 2 lata i nadal nie mówił, czuliśmy, że musimy mu pomóc. Najpierw pojawiła się nadzieja, pół roku intensywnej terapii logopedycznej. Każdego dnia czekaliśmy na pierwsze słowo lub sygnał, że coś się zmienia. Niestety, efektów nie było, a nasz niepokój narastał z każdym miesiącem.

Znajomi zasugerowali diagnozę pod kątem autyzmu. To był dla nas trudny krok, ale wiedzieliśmy, że musimy poznać prawdę. Wynik potwierdził ich podejrzenia... Emilek nie reagował na swoje imię, bawił się w nietypowy sposób, układając wszystkie zabawki w rzędy. Nie zwracał uwagi na inne osoby i dzieci, nie podejmował interakcji, jakby żył w swoim własnym świecie. Najbardziej bolało jednak to, że wciąż nie mówił…

Trudności w rozwoju mowy mają ogromny wpływ na jego codzienność. Emil bardzo często miewa problemy z kontrolowaniem swoich emocji, ponieważ nie potrafi zakomunikować nam swoich potrzeb. Czasem wybucha płaczem, czasem zamyka się jeszcze bardziej. W rzadkich sytuacjach próbuje pokazać coś gestem, ale to wciąż za mało, by poczuł się rozumiany. Jako rodzice widzimy, jak bardzo pragnie kontaktu i jak bardzo cierpi, gdy bariera komunikacyjna staje się nie do przejścia. 

Emil nie jest samodzielny i wymaga naszej stałej opieki. Nie zdaje sobie sprawy z zagrożeń, dlatego nie możemy spuścić go z oczu ani na chwilę. Każda, nawet najprostsza czynność, wymaga pomocy, jedzenie, ubieranie się czy zabawa. Emil nie uczy się przez naśladowanie, dlatego zdobywanie nowych umiejętności jest dla niego niezwykle trudne i wymaga niezliczonych powtórzeń. To, co dla innych dzieci przychodzi naturalnie, dla naszego synka jest ogromnym wyzwaniem.

Na co dzień Emil jest pod opieką wielu specjalistów, którzy wspierają jego rozwój logopedy, terapeuty SI, psychologa. Dzięki temu robi postępy, choć są one bardzo powolne. Wiemy jednak, że aby miał szansę na większą samodzielność w przyszłości, potrzebna jest intensywna i systematyczna rehabilitacja.