Nazywam się Dorota

31 lipca 2025 roku moje życie całkowicie się zmieniło. Przeszłam udar mózgu, po którym zostałam sparaliżowana – lewa strona mojego ciała nie działa, a ja nie mogę chodzić. Udar dosłownie odjął mi nogi.

Przez pierwsze dni lekarze nie rozpoznali udaru. Chodziłam jeszcze trzy dni, zanim wpadli na to, co naprawdę się dzieje. Potem leżałam pod tlenem, w pampersach, całkowicie zależna od innych. Wykonano mi punkcję w kręgosłup – niestety nieudaną, która spowodowała dodatkowy niedowład. Zamiast pomóc, lekarze jeszcze bardziej zaszkodzili.

Dziś moim największym marzeniem jest wózek elektryczny – tylko on dałby mi namiastkę samodzielności. Na zwykły wózek nie mam siły, ale mimo wszystko odmówiono mi przyznania elektrycznego, bo „nie należy mi się”. Oprócz tego bardzo potrzebuję rehabilitacji i zabiegów, które pozwoliłyby mi walczyć o jakąkolwiek sprawność i lepsze jutro.

Samodzielnie nie jestem w stanie tego sfinansować, dlatego z ogromną pokorą proszę – pomóżcie mi wrócić do życia, dajcie mi szansę na samodzielność i rehabilitację. Każda złotówka przybliża mnie do tego, by choć częściowo odzyskać sprawność.

Z całego serca dziękuję 
Dorota Stec Ścibiura