hokej i Nauka w USA.

Szanowni Państwo,

Od 1 klasy szkoły podstawowej trenuję hokej na lodzie.

Zacząłem w Gdyńskich Niedźwiadkach, potem grałem w klubie GKS Stoczniowiec. Kiedy miałem 13 lat, wyjechałem do Finlandi żeby grać w hokeja tam gdzie poziom jest jednym z najwyższych na świecie. To, co czuję, wchodząc na mecz hokejowy, trudno opisać. Taki miks radości, napięcia i przygody. Mój wyjazd do Finlandii był bardzo dobrą decyzją. Niesamowicie się rozwinąłem sportowo, emocjonalnie i edukacyjnie. Poszedłem do fińskiej szkoły i po roku już biegle mówiłem w tym trudnym języku. Poznałem nowych przyjaciół, inną taktykę hokejową, inne szkolenie, inne życie. Jest ogromna różnica pomiędzy treningami w Polsce a Finlandii -). Z pierwszych treningów na lodzie schodziłem prawie na czworaka, takie były intensywne.

Do Finlandii przyjechałem jako obrońca, ale to bycie napastnikiem było moim marzeniem. Dopiero w Finlandii trenerzy pozwolili mi spróbować gry jako napastnik i okazało się, że radzę sobie świetnie. Dlatego ostatni cały sezon grałem jako napastnik. Po 7 latach bycia obrońcą jestem strikerem!

Marzeniem każdego młodego hokeisty jest trenowanie i granie w USA. Pod koniec sezonu na moim meczu w Espoo obecny był scout ze Stanów. Po meczu dostałem od niego wiadomość poprzez Instagram, że mnie widział i że bardzo mu się spodobałem. Oczywiście uznałem to za żart… bo jak? Po kilku miesiącach odezwała się do mnie i do mojej mamy amerykańska Akademia Hokejowa. Napisali, że wiedzą o mnie dzięki sieci scoutingowej w Europie i przestudiowali moje mecze, akcje, sposób gry, jazdę na łyżwach i strzały. Zaproponowali grę w najwyższej lidze rozgrywkowej, prywatne liceum i częściowe stypendium (co w wieku 16 lat jest rzadkością).

Bardzo mi na tym zależy. To takie potwierdzenie, że moja ciężka praca, moja emigracja, wyjazd do Finlandii w wieku 13 lat, która momentami nie była łatwa, ma sens, że mogę osiągnąć coś więcej, wyjść poza ramy, być przykładem możliwości, pracy i zaufania.

Dziękuję.

Borys