weprzyj mnie - przekaż 1,5%

Nazywam się Beata, mam 37 lat. Od 2013 roku zmagam się z poważnymi chorobami, m.in. przewlekłą niewydolnością
oddechową, astmą, stanem po dwóch zatorowościach płucnych przy mutacji V Leiden, chorobą Leśniowskiego–Crohna,
przewlekłą chorobą nerek oraz neurogenną dysfunkcją pęcherza z nawracającymi zakażeniami. Od 2018 roku jestem
przewlekle cewnikowana, co wiąże się z częstym bólem, infekcjami i regularnymi pobytami w szpitalu.
Po dwóch epizodach zatorowości płucnej i w związku z przewlekłą niewydolnością oddechową muszę korzystać z
koncentratora tlenu.

Od maja 2024 roku tlenoterapia stała się częścią mojej codzienności – używam koncentratora
głównie w nocy oraz wtedy, gdy nasila się duszność i osłabienie. Dzięki temu mogę swobodniej oddychać i choć trochę
bezpieczniej funkcjonować w domu, ale jest to też wyraźny znak, jak bardzo choroba ograniczyła moją sprawność.
Jestem osobą słabowidzącą – mam wrodzoną aniridię i od dziecka żyję z poważną wadą wzroku. Mimo to od lat gram w
szachy i warcaby, zdobyłam m.in. I miejsce w Mistrzostwach Polski Kobiet w warcabach 100-polowych dla osób
niewidomych i słabowidzących.

Dziś spełniam swoje marzenia, ucząc dzieci gry w szachy i promując warcaby
stupolowe. Kiedy przekraczam próg szkoły i witają mnie słowa: „Pani Beato, zagramy dzisiaj?”, od razu robi się lżej,
mimo bólu i zmęczenia. Widok dzieci, które z dumą pokazują swoje pierwsze wygrane partie i z radością przychodzą na
zajęcia, daje mi ogromne poczucie sensu i siłę do dalszej walki.

W tle tego wszystkiego jest przewlekły ból, który towarzyszy mi każdego dnia – ból brzucha, dróg moczowych,
kręgosłupa, zmęczenie, duszność. Czasem uniemożliwia sen, czasem zwykłe funkcjonowanie. Zdarza się, że prowadzę
zajęcia po nieprzespanej nocy albo niedługo po wyjściu ze szpitala. Staram się jednak, żeby dzieci widziały we mnie nie
„chorą panią”, ale kogoś, kto mimo trudności robi to, co kocha.

Na co dzień pracuję zdalnie i staram się być jak najbardziej samodzielna, choć koszty leczenia znacznie przekraczają moje
możliwości. Leki, wizyty specjalistyczne i badania w dużej części nie są refundowane, a przy tylu schorzeniach są
konieczne, by utrzymać mój stan zdrowia na względnie stabilnym poziomie.

Aktualnie zbieram środki na elektryczne łóżko rehabilitacyjne sterowane pilotem, które pomoże mi lepiej oddychać,
zmniejszyć ból, odciążyć kręgosłup i nerki oraz ograniczyć ryzyko powikłań. Dla mnie to nie tylko komfort – to realna
poprawa bezpieczeństwa i codziennego funkcjonowania oraz odciążenie moich bliskich.

Każde wsparcie to dla mnie ogromna pomoc i konkretna cegiełka do lepszego jutra.
Dziękuję z całego serca za każdą życzliwość i obecność przy mnie.