Angelika Woźniak

wszystkich ludzi dobrej woli, darczyńców i ludzi o dobrych sercach prosimy o Pomoc w postaci wpłat na dedykowane dla mnie konto z fundacji lub przekazanie swojego 1.5% podatku przy rozliczeniu rocznym na moje leczenie.

 Tu możecie dowiedzieć się historii, która mnie spotkała.

Byłam osobą aktywną, pracującą 33-latką, szczęśliwą żoną i matką mojej 3 letniej córeczki. Jak większość ludzi mieliśmy ambitne plany by za jakiś czas może zmienić mieszkanie na większe, czy też starać się o 2 tak wymarzone dziecko. Udało się zmienić pracodawców, życie jakoś powoli zaczęło się układać. Do czasu...

Przyszła jesień, przełom padziernika/listopada, zaczęłam łapać wszystkie infekcje, przeziębienie. Nagle mocno się rozchorowałam i trach... Ostre obustronne zapalenie płuc. Dla tych którzy mnie nie znają powiem, że określiłabym siebie jako "odporna na ból". Jeśli nie trzeba, dam radę to nie sięgam nawet po tabletki przeciwbólowe. Ból był tak straszny, tak przeszywający wszystkie mięśnie, kości że nie mogłam normalnie myśleć. Ale najgorsze w tym było że nie mogłam swobodnie oddychać,  dusiłam się. Wtedy choroba była już tak zaawansowana, że nie byłam w stanie funkcjonować bez hospitalizacji. Pogotowie zabrało mnie do szpitala w mojej miejscowości. Pierwsza diagnoza tak jak pisałam zapalenie płuc. Szereg badań, tomograf komputerowy. Ostre, obustronne zapalenie płuc. Zostałam skierowana na szereg innych badań bo lekarzom coś nie dawało spokoju. Widzieli problem niedaleko nerki. Polecono mi pojechać do nowej soli ponieważ tam zajmują się takimi rzeczami.

I wyszło... podejrzenie guza złośliwego w przestrzeni zaotrzewnowej.

To jak wyrok, a napewno ściana z którą się zderzyłam.

Dowiedzieliśmy się, że specjalistami w polsce w tej dziedzinie są onkolodzy z Warszawy w Narodowym instytucie onkologii. Pojechaliśmy tam. Pierwsza wizyta i na następny dzień poruszony został mój przypadek na konsylium. Wtedy dostałam polecenie zrobienia biopsji tego guza w instytucie w Warszawie by potwierdzić na 100% z czym mamy do czynienia. 

Niestety. Niezwykle rzadki nowotwór złośliwy w bardzo trudnej lokalizacji bo za otrzewną, mało tego naciek na żyłę główną nerkową modelujący trzustke nerkę i jelito.

Następna wizyta w Warszawie i skierowanie na chemioterapię. Ze względu na odległość Warszawy od Mojego Głogowa (500km) zaproponowano mi podanie chemii we Wrocławiu w Dolnosląskim centrum onkologii. Wybrałam 6 cykli po 4 dni razem 24 dni w szpitalu na chemioterapii. 2 ostatnich mi nie podano na zły stan zdrowia. Organizm był za bardzo wyniszczony chemioterapią. Zaraz po tym tydzień w Warszawie radioterapia i mój organizm powiedział dość...

Bardzo źle się czułam długi czas nie mogłam dojść do siebie. Wyniki były tak słabe że nie potrafiłam funkcjonować. Do dIsiejszego dnia powoli dochodzę do siebie ale codzień zmagam się z bólami najgorzej w nocy. Życie w ciągłej niepewności czy guz nie rośnie czy nie dał przerzutów jest bardzo ciężkie. Nie zrozumie ten kto przez to nie przeszedł. Mam wsparcie w mężu i rodzinie a największe w mojej 4 letniej córeczce, która zawsze mnie pociesza jak płaczę i mam gorsze chwile. Jestem po tych wszystkich wyniszczających organizm terapiach i czekam na kwalifikacje do operacji. Poddam się jej bez mrugnięcia okiem ale nich mi to ktoś w końcu wytnie. Wiem napewno że jeśli dojdzie do zabiegu to będzie bardzo skomplikowana trudna i długa operacja ze sztabem kilku kilkunastu specjalistów profesorów onkologów, chirurgów, naczyniowców i osób od rekonstrukcji wielonarządowej.

Dlatego też jeśli zostanę zakwalifikowana do takiej operacji w polsce to w zależności od poziomu powodzenia zabiegu będą wysokie ale do zniesienia, wiadomo rehabilitację leczenie pooperacyjne itp itd. Ale jeśli z jakiś względów operacja nie zostanie przeprowadzona w polsce to koszty będą bardzo wysokie mierzone nawet w mln.

Ośrodki europejskie które są rekomendowane do takich operacji to Mediolan, Paryż i Berlin,  jeśli USA to dzienny koszt hospitalizacji to nawet 15 tys dolarów. Więc niewyobrażalnie dużo. Proszę o każde wsparcie o każdą pomoc i Modlitwę. Nie chce nic więcej tylko poprostu żyć, swoim życiem i cieszyć się nim jak przed chorobą.

Dziękuję.