Nazywam się Agnieszka Kochańska, mam 43 lata i w listopadzie skończę 44. Jestem mamą wspaniałej, dorosłej córki, która daje mi siłę do walki każdego dnia. Pracuję w szpitalu jako sekretarka medyczna, to praca, którą bardzo lubię, choć w ostatnim czasie coraz trudniej mi ją wykonywać.

Od niedawna moje życie całkowicie się zmieniło. Właśnie przeszłam operację guza mózgu w szpitalu w Bydgoszczy. Teraz czekam na wyniki badań genetycznych, które zdecydują o dalszym leczeniu. Każdy dzień to niepewność, lęk, ale też ogromna nadzieja, że uda się wrócić do zdrowia.

Jestem po rozwodzie i od wielu lat utrzymuję się sama. Mimo choroby wciąż pracuję, bo muszę – nie tylko po to, by mieć z czego żyć, ale też dlatego, że praca daje mi poczucie normalności i odciąga od trudnych myśli.

Nigdy nie prosiłam o pomoc i wciąż jest mi trudno to zrobić, ale wiem, że sama nie udźwignę wszystkich kosztów leczenia, rehabilitacji i dojazdów do specjalistów.

Chciałabym móc dalej żyć, pracować i być przy mojej córce.
Każde wsparcie, nawet najmniejsze, to dla mnie ogromna pomoc i dowód, że nie jestem sama w tej walce.

Z wdzięcznością,
Agnieszka Kochańska